Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

Αντώνης Παπαθεοδούλου: Ένας μοναδικός εξερευνητής των λέξεων



Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου γεννήθηκε το 1977 στον Πειραιά. Δεν ξέρουμε αν όνειρό του ήταν να γίνει ιππότης, πειρατής ή ταχυδρόμος –ιδιότητες που έδωσε σε μυθοπλαστικούς ήρωές του– πάντως ήταν ένας πολύ αφοσιωμένος πρόσκοπος και… αναγνώστης. Τα παραμύθια που τον μάγευαν όταν ήταν μικρός ήταν πολλά: Από το Παραμύθι με τα χρώματα του Αλέξη Κυριτσόπουλου το οποίο θεωρεί πως καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την αισθητική του σχετικά με το τι σημαίνει καλό παιδικό βιβλίο, έως την 'Aλκη Ζέη, τον Τζάνι Ροντάρι, τον Τζέιμς Κρους και τον Ιούλιο Βερν.
Οι σπουδές του ξεκίνησαν στο τμήμα Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ εκεί. Η ικανότητά του να σκέφτεται με εικόνες αποδείχτηκε πιο δυνατή και έτσι κατέληξε να σπουδάζει Κινούμενο Σχέδιο με Υπολογιστές την τριετία 1995-1997. Το 2006 αρχίζει να εργάζεται στο χώρο της διαφήμισης και εξερευνά το Κινούμενο Σχέδιο με παραδοσιακές τεχνικές, ολοκληρώνοντας ένα σχετικό θερινό τμήμα στη Βαρκελώνη. Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου αγαπά την Ισπανία και τη γλώσσα της, γι’ αυτό και σπούδασε Ισπανική Φιλολογία στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.
Το 1999 κυκλοφορεί το πρώτο του βιβλίο με τίτλο Η Κοκκινοσκουπίτσα. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά ο Αντώνης Παπαθεοδούλου έχει γράψει περισσότερα από 45 βιβλία και έχει μεταφράσει 29. Και αυτή είναι μάλλον μόνο η αρχή…
Για τον ίδιο, η ιδέα πίσω από κάθε βιβλίο είναι υπόθεση μιας στιγμής: «Το να ανακαλύψω αν υπάρχει λόγος αυτή η ιδέα να γίνει βιβλίο για παιδιά και ποιος είναι αυτός ο λόγος, συνήθως μου παίρνει χρόνια. Το να το γράψω είναι και πάλι υπόθεση μιας στιγμής. Το να φέρω αυτό που έγραψα στην τελική μορφή του πάλι μπορεί να πάρει χρόνια. Γενικά υπάρχει ένα σταμάτα-ξεκίνα στη διαδικασία που δεν το αντέχουν όλες οι ιδέες. Κάποιες –λίγες– τερματίζουν, οι περισσότερες εγκαταλείπουν στη μέση της διαδρομής. Αλλά έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεις τις ιδέες, βάζοντάς τους δύσκολες δοκιμασίες. Το "Οι καλοί κι οι κακοί πειρατές" γράφτηκαν σε μια βδομάδα που με τον γιο μου παίζαμε το ίδιο παιχνίδι ερωταπαντήσεων κάθε βράδυ» έχει δηλώσει.
Τα έργα του μαγεύουν μικρούς και μεγάλους και έτσι το 2011 λαμβάνει το Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου του περιοδικού Διαβάζω και το Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου για το βιβλίο Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο (εικονογράφηση: Μυρτώ Δεληβοριά). To 2012 λαμβάνει για δεύτερη συνεχή χρόνια το Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου για το βιβλίο Οι καλοί και οι κακοί πειρατές (εικονογράφηση: Ίρις Σαμαρτζή) που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος, και για τον ίδιο τίτλο του απονέμεται το Βραβείο Εικονογραφημένου Βιβλίου του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Το 2015 δέχεται το Βραβείο Βιβλίου Γνώσεων του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου για τον τίτλο Καράβια που ταξίδεψαν τη φαντασία που συνέγραψε με τη Μαρία Αγγελίδου (εικονογράφηση: Χρήστος Κούρτογλου).
Το 2014 ο Αντώνης Παπαθεοδούλου έχει μια πρωτότυπη ιδέα: να δημιουργήσει μια σειρά βιβλίων που να βασίζονται στις αγαπημένες ιστορίες του Ιουλίου Βερν αλλά το κείμενο να απευθύνεται σε παιδιά πρωτοσχολικής ηλικίας και να διαθέτει έντονο το στοιχείο του χιούμορ και της περιπέτειας. Η σειρά ονομάστηκε Μικρά ταξίδια με τη φαντασία του Ιουλίου Βερν και «συνταξιδιώτης» του Αντώνη Παπαθεοδούλου είναι η Ίρις Σαμαρτζή, η οποία κατορθώνει με τα ζωηρά χρώματα και την πολυεπίπεδη εικονογράφησή της να δημιουργήσει το πιο εμβληματικό και παραστατικό περιβάλλον για τις ιστορίες. Η σειρά γνωρίζει τεράστια επιτυχία και ήδη μετρά έξι τίτλους. 

Το 2016 επιφυλάσσει για τον Αντώνη Παπαθεοδούλου και την Ίριδα Σαμαρτζή μια πολύ μεγάλη τιμή αφού γίνονται αποδέκτες του Διεθνούς Βραβείου Compostela για το εικονογραφημένο βιβλίο Una última carta (ελληνική έκδοση: Ένα τελευταίο γράμμα). Αξίζει να σημειωθεί πως η επιλογή του συγκεκριμένου τίτλου έγινε ανάμεσα σε 239 διεθνείς υποψηφιότητες. Την επόμενη χρονιά ο Αντώνης Παπαθεοδούλου βραβεύεται με το Ειδικό Βραβείο Βιβλιοπωλών Public για το εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο Οχ Χταπόδι, λάθος πόδι! σε εικονογράφηση του Πέτρου Μπουλούμπαση (Εκδόσεις Παπαδόπουλος).
(Ο Α.Παπαθεοδούλου και η Ι.Σαμαρτζή στην απονομή του βραβείου Compostela)

Δημιουργικότητα, επιτυχία, βραβεύσεις, αναγνώριση. Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου δεν επαναπαύεται στις δάφνες του και, όπως οι αγαπημένοι του εξερευνητές στις ιστορίες τού Ιουλίου Βερν, πάντα αναζητά την επόμενη ιδέα που θα τον κάνει να πιάσει την πένα του και τον πιο πρωτότυπο τρόπο για να παρουσιάσει τα βιβλία του στα παιδιά. Πραγματικά αρκεί μία φορά να βρεθεί κανείς σε παρουσιάσεις του συγγραφέα για να καταλάβει πλήρως γιατί και για τον ίδιο αποτελούν αξέχαστες εμπειρίες. Αφηγήσεις, χειροτεχνίες, κατασκευές origami και μουσικές συνοδεύουν τις παρουσιάσεις των βιβλίων του Αντώνη Παπαθεοδούλου, προκαλώντας πάντα γέλια, αυθόρμητα παιχνίδια και ενθουσιασμό.
Αν κάποια στιγμή τον «έχανε» το παιδικό βιβλίο, θα τον κέρδιζε η ποίηση. Λατρεύει να διαβάζει ελληνική ποίηση, το 2004 είχε εκδώσει μια ποιητική συλλογή, γράφει ακόμα ποιήματα, αλλά προς το παρόν τα αφήνει στα συρτάρια του. Ίσως να αισθάνεται πως δεν είναι ακόμα έτοιμος να δει το όνομά του δίπλα σε εκείνα των ποιητών που θαυμάζει, ίσως η αγάπη για το παιδικό βιβλίο να είναι πιο δυνατή: «Αυτό που με συναρπάζει στο παιδικό βιβλίο είναι η δημιουργική ελευθερία που σου εξασφαλίζει το γεγονός ότι σε μια ιστορία για παιδιά μπορεί να συμβεί και το πιο θεότρελο πράγμα. Και η ικανοποίηση που σου χαρίζει η πίστη ότι γράφοντας για παιδιά μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο. Ότι συμμετέχεις σε μια μυστική, παγκόσμια συνωμοσία δημιουργών, που σκοπό έχει να κάνει σιγά-σιγά, χωρίς οι άλλοι να το καταλάβουν, τον κόσμο πιο δίκαιο, πιο ανοιχτό, πιο όμορφο» έχει δηλώσει σε συνέντευξή του.
(O Αντώνης Παπαθεοδούλου σε παρουσίαση του βιβλίου "Οχ, χταπόδι, λάθος πόδι")
Εκτός από το όραμά του για τη δύναμη που έχει μια ιστορία να σε βάζει στη θέση του άλλου, εκκινώντας έτσι μια διαδικασία ενσυναίσθησης, ο Αντώνης Παπαθεοδούλου έχει και έναν άλλον τρόπο να χρησιμοποιεί το παιδικό βιβλίο για καλό σκοπό, αφού από το 2014 αποτελεί πολύτιμο συνεργάτη της PLAYMOBIL Hellas και διαχρονικό υποστηρικτή του κοινωνικού προγράμματος PLAYMOBIL play & give, έχοντας προσφέρει αφιλοκερδώς τα συλλεκτικά παραμύθια Ο Ιππότης Καλόκαρδος και η Νεράιδα Ελπίδα (2014), Η πιο ωραία δουλειά του κόσμου (2015), Ο Δίας, η Αθηνά και η δύναμη της προσφοράς (2016) και Τα μαγικά του παππού και της γιαγιάς (2017). Παράλληλα, ο Αντώνης Παπαθεοδούλου στηρίζει και άλλους κοινωνικούς σκοπούς και το έργο φορέων και οργανώσεων, μέσα από δράσεις όπου συμμετέχουν ή πρωταγωνιστούν βιβλία του.
Όπως προαναφέρθηκε, τα σχεδόν είκοσι χρόνια εκδοτικής παρουσίας είναι μόνο η αρχή για τον πολυγραφότατο συγγραφέα και ο ίδιος μπορεί να νιώθει πως χρόνο με τον χρόνο είναι μεγαλύτερη η απαίτηση που έχει από τον εαυτό του και η ευθύνη απέναντι στο αναγνωστικό κοινό, ωστόσο, ως άλλος Φιλέας Φογκ, έχει δηλώσει: «Όταν κοιτάζεις πίσω τη διαδρομή, αναγνωρίζεις με αγάπη τα λάθη που σε έκαναν καλύτερο και αισθάνεσαι πολύ, πάρα πολύ τυχερός, για τους συνεργάτες που συνάντησες στον δρόμο και προχωρήσατε παρέα».

Στο άρθρο χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από συνεντεύξεις του Αντώνη Παπαθεοδούλου που δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα (13/04/2015), στο site Κόκκινη Αλεπού (12/12/2016) και στο site My Lovable Baby (30/06/2017).

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

Δύο βιβλία για την Ημέρα της Γυναίκας. Δύο βιβλία για το παρελθόν και το μέλλον της Γυναίκας


Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, δηλαδή η Διεθνής Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου.
Η επιλογή της όγδοης μέρας του Μάρτη δεν είναι καθόλου τυχαία, αφού καθιερώθηκε σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Πενήντα δύο χρόνια μετά την ιστορική διαδήλωση γιορτάζεται η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις ΗΠΑ με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Το 1911 η Σοσιαλιστική Διεθνής αναγνωρίζει τον θεσμό, ενώ στη Γερμανία η θεωρητικός και σοσιαλίστρια Clara Zetkin διοργανώνει την Ημέρα της Γυναίκας με συμμετοχή 100 εκπροσώπων από 17 χώρες.
Ωστόσο, μόλις το 1975 ο ΟΗΕ καθιερώνει επίσημα την 8η Μαρτίου ως την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, έναν θεσμό που έχει στόχο να προάγει τα ίσα δικαιώματα των γυναικών σε όλο τον κόσμο.
Σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, θα πρέπει να θεωρήσουμε πως η απαρχή για τα ίσα δικαιώματα των γυναικών έγινε με τη διαμαρτυρία του 1857; Αναμφίβολα, χρωστάμε πολλά στις εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας που διαδήλωσαν πριν από 160 χρόνια στους δρόμους της αμερικανικής μητρόπολης. Μήπως όμως, αν ανατρέξουμε στα αρχαία χρόνια, θα βρούμε γυναίκες που εναντιώθηκαν στις συμβάσεις που είχαν επιβληθεί στο φύλο τους και χάρη στην τόλμη και την επιμονή τους διακρίθηκαν στις τέχνες, τις επιστήμες και αλλού;


Το βιβλίο 40 Μοναδικές Ελληνίδες –Ιστορίες για Ατρόμητα Κορίτσια, που έγραψε η Κατερίνα Σχινά και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος, παρουσιάζει 40 τέτοια παραδείγματα: Γυναίκες που μπορούν να αποτελέσουν πρότυπο για τα σημερινά κορίτσια –και αγόρια– χάρη στη στάση ζωής, τις πράξεις και το όραμά τουςμας, και που άνοιξαν έμπρακτα τον δρόμο για την ισότητα των φύλων.



Γυναίκες όπως η Αγνοδίκη, η πρώτη γιατρός της αρχαιότητας. Η Αγνοδίκη ήθελε να γίνει μαία προκειμένου να σώζει τις γυναίκες από τις επιπλοκές των τοκετών. Όμως τον 4ο αιώνα π.Χ. δεν επιτρεπόταν στις γυναίκες να σπουδάζουν ιατρική. Αυτό δεν εμπόδισε την Αγνοδίκη να κόψει τα μαλλιά της, να μεταμφιεστεί σε άντρα και να ταξιδέψει μέχρι την Αλεξάνδρεια για να παρακολουθήσει τα μαθήματα του ξακουστού γιατρού Ηρόφιλου. Επέστρεψε στην Αθήνα, ξεκίνησε να ασκεί το λειτούργημά της και απέκτησε μεγάλη πελατεία. Όταν αναγκάστηκε να αποκαλύψει την πραγματική της ταυτότητα και παραπέμφθηκε σε δίκη, υπερασπίστηκε με σθένος το δικαίωμα των γυναικών να σπουδάζουν και να ασκούν την ιατρική, πετυχαίνοντας εντέλει την αλλαγή του σχετικού νόμου.


   
(Αγνοδίκη, εικονογράφηση: Ντανιέλα Σταματιάδη)
Ή την Ελένη Μπούκουρα – Αλταμούρα (1821-1900) που αιώνες αργότερα αναγκάστηκε να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αγνοδίκης και να μεταμφιεστεί σε άντρα προκειμένου να σπουδάσει στην καλλιτεχνική Ακαδημία της Ρώμης, μιας και οι Σχολές Καλών Τεχνών της Ιταλίας δεν δέχονταν γυναίκες. Υιοθετώντας το ψευδώνυμο Χρυσίνης Μπούκουρας, η Ελένη Μπούκουρα – Αλταμούρα έγινε η πρώτη γυναίκα ζωγράφος της νεότερης Ελλάδας.







(Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα, εικονογράφηση: Ίρις Σαμαρτζή)


Γυναίκες όπως οι αγωνίστριες της επανάστασης του 1821 Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα και Μαντώ Μαυρογένους που απέδειξαν πως οι μάχες δεν είναι μόνο για τους άντρες και που ξόδεψαν τις περιουσίες τους για τις ανάγκες του αγώνα της απελευθέρωσης.
Ή ποια θα ήταν η θέση της γυναίκας στην ανεξάρτητη Ελλάδα αν η Καλλιρόη Σιγανού-Παρρέν δεν κυκλοφορούσε το 1888 την εβδομαδιαία εφημερίδα «Εφημερίς των Κυριών», δεν ίδρυε την Ένωση υπέρ της Χειραφέτησης των Γυναικών για την εκπαίδευση των φτωχών κοριτσιών και δεν πίεζε για χρόνια τις ελληνικές κυβερνήσεις να επιτρέψουν τη φοίτηση γυναικών στο πανεπιστήμιο ώσπου να πετύχει τον σκοπό της; Συνακόλουθα, η Αύρα Θεοδωροπούλου, η σπουδαία καθηγήτρια πιάνου και μουσικοκριτικός, δημιούργησε το 1911 το Κυριακόν Σχολείον Εργατριών, ένα σχολείο όπου οι εργάτριες μπορούσαν να μάθουν γράμματα, ενώ το 1920 ίδρυσε τον Σύνδεσμο για τα δικαιώματα της Γυναίκας και το περιοδικό «Ο αγώνας της γυναίκας».
 (Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, εικονογράφηση: Μυρτώ Δεληβοριά)
Και σίγουρα οι 54 γυναίκες βουλευτές που εκλέχθηκαν το 2015 και οι 68 που εκλέχθηκαν το 2012 χρωστούν πολλά στη Λίνα Τσαλδάρη, την πολιτικό που εκλέχθηκε στις πρώτες εκλογές που επιτράπηκε σε γυναίκες να ψηφίσουν το 1956 και που λίγο αργότερα έγινε η πρώτη Ελληνίδα υπουργός αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας.
Οι προαναφερόμενες έδωσαν αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών στο παρελθόν, κατορθώνοντας να κατοχυρώσουν για τις σύγχρονες Ελληνίδες αξιώσεις που σήμερα θεωρούμε δεδομένες.
Ποιο μπορεί να είναι όμως το μέλλον για τις Γυναίκες και τα δικαιώματα τους; Ποιον σκοπό μπορεί να προάγει η Ημέρα της Γυναίκας;



( Καλλιρόη Σιγανού-Παρρέν, εικονογράφηση: Μιχάλης Καζάζης)

Η 8η Μαρτίου 2018 συμπίπτει με την έξαρση του κινήματος #TimesUp που δηλώνει πως ήρθε ο καιρός για τις γυναίκες να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα με τους άντρες. Ένα από τα κύρια ζητήματα για τα οποία ασκεί πίεση το συγκεκριμένο κίνημα είναι η μισθολογική ισότητα.
Το χάσμα στις αμοιβές και τις συντάξεις ανάμεσα στα δύο φύλα και την ισότητα στην εργασία εν γένει θίγει στο βιβλίο της Γυναίκες στην Οικονομία η φεμινίστρια οικονομολόγος, καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αντιγόνη Λυμπεράκη.
Στο βιβλίο, το οποίο εντάσσεται στη σειρά ΜΙΚΡΕΣ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ, η συγγραφέας, πραγματοποιώντας αναφορές στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, τεκμηριώνει πως η ισότητα και η ανισότητα σε μία κοινωνία παράγουν οικονομικό αντίκτυπο, καθιστώντας σαφές πως η ανισότητα κοστίζει, ενώ η ισότητα παράγει καλύτερα οικονομικά αποτελέσματα. Επίσης, αναλύει πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει και να εφαρμόζεται μια νομοθεσία υπέρ της ισότητας των δύο φύλων, υπογραμμίζοντας πως ένα ισχυρό φεμινιστικό κίνημα μπορεί να ασκήσει την κατάλληλη πίεση στις κυβερνήσεις.



Εν κατακλείδι, δεν μπορούμε να αναφερόμαστε σε έναν ουσιαστικό εορτασμό της Ημέρας της Γυναίκας δίχως να έχουμε τα κατάλληλα πρότυπα γυναικών που χάραξαν τον δρόμο για εμάς στο παρόν και χωρίς να έχουμε μια λύση για το μέλλον, γι’ αυτό και η γνώση που προσφέρουν τα βιβλία Ιστορίες για Ατρόμητα Κορίτσια και Γυναίκες στην Οικονομία είναι ουσιαστική και πολύτιμη.

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

ΔΙΑΒΑΖΩ ΔΥΝΑΤΑ με τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος

«Μια φορά και έναν καιρό…»

Η φράση που πιθανώς να συνοδεύει μερικές από τις πιο όμορφες παιδικές σας αναμνήσεις. Τότε που η μαμά, ο μπαμπάς, ο παππούς, η γιαγιά ή ο μεγαλύτερος αδερφός/ή σας αφηγούνταν μια ιστορία που εξήψε τη φαντασία σας και θέλατε να ακούτε ξανά και ξανά.

Διόλου τυχαία, καθώς έρευνες έχουν συμπεράνει πως αν οι ιστορίες διαβάζονται δυνατά στο βρέφος από την πρώτη μέρα της ζωής του, τότε σε ηλικία μόλις 8 εβδομάδων –όπου αποκτά την ικανότητα να εστιάσει στιγμιαία– αισθάνεται άμεσα πιο συνδεδεμένο με τον αφηγητή.

Συνακόλουθα, έχει διαπιστωθεί πως, αν ένα παιδί έχει συνηθίσει να ακούει αφηγήσεις βιβλίων, εξελίσσεται πιο γρήγορα λεκτικά, αφού αναγνωρίζει από νωρίς τον ήχο των λέξεων, αναπτύσσει την ακουστική του ικανότητα και αποκτά ένα ευρύ λεξιλόγιο.

Αν η συνήθεια του «διαβάζω δυνατά στο παιδί» συνεχιστεί και κατά τη διάρκεια της σχολικής ηλικίας, τότε έχει εξακριβωθεί πως ο μαθητής διαθέτει ενισχυμένο κίνητρο, περιέργεια και μνημονικό. Παράλληλα, έχει ήδη αναπτύξει έναν μηχανισμό αντιμετώπισης του στρες και του άγχους, ενώ το πιθανότερο είναι να διατηρήσει μια θετική στάση απέναντι στα βιβλία και την ανάγνωση και κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του.

Όλα τα παραπάνω είναι που καθιστούν τη World Read Aloud Day (1/2/2018) και την καμπάνια ΔΙΑΒΑΖΩ ΔΥΝΑΤΑ, που λανσάρει ο ιστότοπος Κόκκινη Αλεπού, ιδιαίτερα σημαντική.

Το ΔΙΑΒΑΖΩ ΔΥΝΑΤΑ είναι μια ετήσια καμπάνια που έχει σκοπό να ενθαρρύνει τα παιδιά να αγαπήσουν τα βιβλία και την ανάγνωση μέσα από την αφήγηση. Πού Διαβάζουμε Δυνατά; Στο σπίτι, στο σχολείο, στην εκδρομή, στο πάρκο… παντού!

Στόχος της εν λόγω δράσης είναι τα παιδιά να βρουν τα αναγνώσματα που τους αρέσουν και να παραμείνουν λάτρεις της αφήγησης, ωθώντας τα με αυτόν τον τρόπο να επιδιώκουν να διαβάζουν μόνα τους στο μέλλον. Ταυτόχρονα, οι ενήλικες έχουν τη δυνατότητα, μέσω του ΔΙΑΒΑΖΩ ΔΥΝΑΤΑ, να περάσουν περισσότερο ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά.

Εμείς, ως Εκδόσεις Παπαδόπουλος, θέλοντας να ενισχύσουμε την καμπάνια ΔΙΑΒΑΖΩ ΔΥΝΑΤΑ και τον στόχο της, αναζητήσαμε στη μακρά και πολυποίκιλη λίστα μας τους ιδανικότερους τίτλους για αφήγηση και σας τους προτείνουμε:
Προσχολική ηλικία (3+)


Ο συγγραφέας-εικονογράφος Jarvis έχει την ικανότητα να δημιουργεί τις πιο αστείες, γεμάτες σασπένς ιστορίες που «ντύνονται» με τα πιο έντονα και φωτεινά χρώματα, ενώ η υφή ξυλομπογιάς που χρησιμοποιεί στις εικονογραφήσεις του ενισχύει τη ζωντάνια της αφήγησης. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι μικροί μας φίλοι θα βιώσουν εξιστορήσεις με ξεκαρδιστικούς διαλόγους και έντονο αίσθημα δικαίωσης.

Προσχολική ηλικία (4+)

Ένα βιβλίο 50 ετών, με πωλήσεις άνω των 10 εκατομμυρίων αντιτύπων παγκοσμίως, που έχει μεταφραστεί σε τουλάχιστον 15 γλώσσες. Η διαχρονική του αξία έγκειται στην ικανότητά του να προσφέρει σε χιλιάδες μικρά παιδιά καταφύγιο από την ανησυχία σε δύσκολους καιρούς. Μια γλυκιά ιστορία (πίσω από την οποία κρύβεται μια πολύ ενδιαφέρουσα αληθινή ιστορία, ιδανική για αφήγηση, αφού δίνει στα παιδιά τη δυνατότητα να φανταστούν διαφορετικούς τρόπους εξέλιξής της.
Πρωτοσχολική ηλικία (6+)

Το Μπούρδες του Εδουάρδου Ληρ είναι ένα έργο που κυκλοφόρησε το 1846, σε μια εποχή που όλα τα παιδικά βιβλία έλεγαν στα παιδιά τι πρέπει να κάνουν και τι όχι, πώς πρέπει να φέρονται και πώς όχι. Ο Ληρ καθόλου δεν συμφωνούσε με αυτό και αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο χωρίς καθόλου «πρέπει», γεμάτο γέλιο, φαντασία και μικρές ιστορίες με μπούρδες που τις κάνουν όχι τα παιδιά αλλά οι μεγάλοι... Έτσι, γέμισε σελίδες με πεντάστιχες ανοησίες και κωμικά σκίτσα που τα ονόμασε λίμερικ!

Το βιβλίο εκφράζει πλήρως την πάγια άποψη του Εδουάρδου Ληρ πως το γέλιο μπορεί να ανοίξει μάτια και αυτιά, ενώ ο φόβος τα κλείνει, γι’ αυτό και ο σύγχρονος θαυμαστής των λίμερικ και γνωστός συγγραφέας παιδικών βιβλίων Αντώνης Παπαθεοδούλου απέδωσε με μοναδικό τρόπο στην ελληνική γλώσσα τις Μπούρδες, καθιστώντας τες ιδανικές για τις πιο ανατρεπτικές αναγνώσεις και αφηγήσεις.
Αυτοτελείς, τρελούτσικες και παράξενες ιστορίες που σίγουρα θα προκαλέσουν το γέλιο σε όποιον τις διαβάσει, από τη διάσημη συγγραφέα Ursula Wölfel που έχει υπάρξει τρεις φορές υποψήφια για το βραβείο παιδικής λογοτεχνίας Hans Christian Andersen. Αυτές είναι οι 9 τρελές ιστορίες που χάρη στην αλληγορία, το χιούμορ και τα ηθικά διδάγματά τους καθώς και στη χρωματιστή, ρετρό ύφους εικονογράφησή τους, διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον της εξιστόρησης.


Το ξεκίνημα του Φεβρουαρίου μας καλεί να ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΔΥΝΑΤΑ όχι μόνο μία αλλά και τις υπόλοιπες 364 μέρες του έτους, κάθε έτους, ανεξάρτητα αν είμαστε μικρά ή μεγάλα παιδιά!

#diavazo_dynata

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Η Κατερίνα Σχινά μιλά για τα Ατρόμητα Κορίτσια



Κι αν οι πραγματικές ιστορίες κάποιων κοριτσιών είναι πιο όμορφες, πιο αισιόδοξες και πιο συναρπαστικές από τα παραμύθια; Αν ο δρόμος της ζωής τους δεν αρχίζει και τελειώνει με την προσδοκία ενός ωραίου πρίγκιπα, αλλά ξετυλίγεται γεμάτος προσπάθεια, δράση, ατομικά επιτεύγματα; Δεν είναι αυτά τα ατρόμητα κορίτσια πιο γοητευτικά από τις ζαχαρένιες ηρωίδες των ταινιών; Δεν είναι το καλύτερο πρότυπο για τις μικρές αναγνώστριες που κάνουν τα πρώτα βήματα στον δρόμο της ζωής;


Η συγγραφέας του βιβλίου Ιστορίεςγια ατρόμητα κορίτσια: 40 μοναδικές Ελληνίδες, Κατερίνα Σχινά «μιλά» σε πρώτο πρόσωπο για το πώς γεννήθηκε η ιδέα της έκδοσής του, σε τι αποσκοπούσε μέσα από τη γραφή των ιστοριών αυτών των μοναδικών Ελληνίδων αλλά και για το αν πρόκειται για ένα βιβλίο που απευθύνεται μόνο σε κορίτσια.

Η ΙΔΕΑ

Η ιδέα για το βιβλίο ήταν της εκδότριας, Χριστίνας Παπαδοπούλου. Συζητήσαμε μαζί το θέμα και καταλήξαμε από κοινού στις 40 Ελληνίδες που θα αποτελούσαν τα πρόσωπα του βιβλίου. Πρώτο κριτήριο της επιλογής ήταν κυρίως η τόλμη αυτών των γυναικών: το ότι σε καιρούς δύσκολους, κατάφεραν να ξεπεράσουν τους περιορισμούς του φύλου τους, τα οικογενειακά εμπόδια, τις κοινωνικές προκαταλήψεις, για να ακολουθήσουν ένα δρόμο εν πολλοίς μοναχικό και ακανθώδη, πληρώνοντας συχνά πολύ ακριβό τίμημα. Ένα δεύτερο κριτήριο ήταν ο αντίκτυπος της παρουσίας τους και η σημασία του έργου τους: οι περισσότερες άνοιξαν νέους δρόμους στο πεδίο στο οποίο επέλεξαν να αφοσιωθούν.

Ο ΣΚΟΠΟΣ

Η έρευνα, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν ήταν εύκολη – και ο λόγος ήταν η έλλειψη στοιχείων γύρω από τα πρόσωπα πολλών γυναικών. Βεβαίως, δείχνει πολλά η αφάνεια στην οποία περιέπεσαν αρκετές από τις γυναίκες που περιλαμβάνονται στο βιβλίο μετά τον θάνατό τους, η σπανιότητα ερευνών ή μελετών γύρω από το πρόσωπο και το έργο τους, η επιφανειακή, συχνά, προσέγγιση της προσφοράς τους. Σκοπός μου, ωστόσο, δεν ήταν να συνθέσω τις βιογραφίες των γυναικών αυτών, αλλά να αφηγηθώ μια σύντομη, ελκυστική ιστορία, ένα παραμυθάκι, ας πούμε, για την κάθε μια, εστιάζοντας σε ένα βιογραφικό στοιχείο, σε ένα περιστατικό από τη ζωή τους, με σκοπό να δώσω το έναυσμα στα παιδιά να σκεφτούν τι μπορεί να πετύχει ένα κορίτσι αν έχει επιμονή, αυτοπεποίθηση και θάρρος. Ήθελα, με δυο λόγια, να δώσω μια συνοπτική ιστορία της γυναικείας χειραφέτησης. 

ΟΙ 40 ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ

Οι περιπτώσεις αυτών των γυναικών είναι βέβαια ενδεικτικές. Θα μπορούσαν να υπάρχουν και άλλες, αλλά η έκδοση δεν επιδίωξε να είναι εξαντλητική, πώς θα μπορούσε άλλωστε; Ο αριθμός τους ίσως είναι μικρός, το φάσμα όμως των δραστηριοτήτων τους είναι μεγάλο: καλλιτέχνιδες και συγγραφείς, επιστήμονες και αθλήτριες, κοινωνικές αγωνίστριες και πολιτικοί. Ανάμεσά τους, υπάρχουν γυναίκες που με συγκινούν ιδιαίτερα: η Ρόζα Ιμβριώτη για την παιδαγωγική της προσφορά, η Μέλπω Αξιώτη για τον μοναχικό δρόμο που διάλεξε και για τη λογοτεχνική της μοναδικότητα, η συγγραφέας Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου, η ζωγράφος Μπούκουρα-Αλταμούρα και, βεβαίως, η Λίζα Πίνχας από τη Θεσσαλονίκη, μια ηρωική επιζήσασα του Άουσβιτς που επέστρεψε στην πόλη της μετά την απελευθέρωση και εργάστηκε ακάματα για την επανενσωμάτωση των Εβραίων στην τοπική κοινωνία και για την διατήρηση της μνήμης όσων χάθηκαν εξαιτίας μιας εγκληματικής ιδεολογίας. 



Έγραψα τις ιστορίες μου όπως θα τις έλεγα στην κόρη μου όταν ήταν μικρή – χωρίς να τις απλουστεύω γλωσσικά, γιατί δεν πιστεύω πως πρέπει να μιλάμε στα παιδιά σε «παιδική» γλώσσα. Τα παιδιά έχουν οξύτατο γλωσσικό ένστικτο και δεν τους αρέσει να τα υποτιμούν. Οι «δύσκολες» λέξεις, αν υπάρχουν, γίνονται μια γοητευτική δίοδος προς τον ενήλικο κόσμο. Υπάρχουν και οι γονείς, εξάλλου, που καλό θα ήταν να γίνουν μέτοχοι στην αναγνωστική διαδικασία. Δεν υπάρχει πιο όμορφη στιγμή από το να διαβάζουμε μαζί με τα παιδιά μας τα βιβλία που αγαπούν.

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ;

Πολλοί με ρωτούν αν το βιβλίο απευθύνεται μόνο στα κορίτσια. Ασφαλώς όχι. Θα ήταν σαν να αποκλείονταν οι άρρενες αναγνώστες από όλα τα βιβλία που έχουν ηρωίδες γυναίκες. Απεναντίας, επειδή το βιβλίο επιδιώκει να θεμελιώσει την ιδέα της ισότητας μέσα από παραδείγματα γυναικών που αψήφησαν τα στερεότυπα των φύλων, μπορεί κάλλιστα να διαβαστεί από αγόρια και να τους είναι πολλαπλά χρήσιμο.

Η ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ

Η εικονογράφηση είναι ένα σπουδαίο ατού του βιβλίου. Δεκαέξι γνωστοί εικονογράφοι, ο καθένας με το διαφορετικό του στυλ, αποδίδουν τα πορτρέτα των γυναικών πολλά από τα έργα έχουν πολύ υψηλές εικαστικές αξιώσεις. Η διαδοχή τους προκαλεί ένα ευχάριστο ξάφνιασμα και προσθέτει στην αισθητική αξία της έκδοσης. Ένα - δυο απ’ αυτά θα ήθελα να τα έχω στο σπίτι μου…

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Τα Μικρά Ταξίδια με τη Φαντασία του Ιουλίου Βερν και η μεγάλη σημασία τους





Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου ξεκίνησε να γράφει παιδικά βιβλία επιθυμώντας να εκφράσει την ανάγκη του να δημιουργεί φανταστικούς κόσμους. Κάπου στην πορεία, και μέσα από τη συγγραφή, ανακάλυψε πως η δημιουργία τέτοιων πολύχρωμων, υπέροχων κόσμων κάνει τον πραγματικό μας κόσμο λίγο καλύτερο.

Μολονότι δεν χωρά αμφιβολία πως καθένα από τα μυθοπλαστικά σύμπαντα που πλάθει είναι πρωτότυπο και ευρηματικό, όπως κάθε καλός συγγραφέας, είχε πρότυπο έναν άλλον συγγραφέα. Στην περίπτωση του Αντώνη Παπαθεοδούλου δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από έναν συγγραφέα με ζωηρή φαντασία. Εύλογη, λοιπόν, η επιλογή του Ιουλίου Βερν.

Η αγάπη του Αντώνη Παπαθεοδούλου για τα βιβλία του Βερν και η επιθυμία του να γράφει για παιδιά τού έδωσαν την ιδέα να δημιουργήσει μια σειρά που να βασίζεται στα μυθιστορήματα του εμβληματικού συγγραφέα, η οποία όμως να απευθύνεται σε αναγνώστες μικρότερης ηλικίας. Έτσι γεννήθηκε η σειρά βιβλίων Μικρά ταξίδια με τη φαντασία του Ιουλίου Βερν που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.
O Αντώνης Παπαθεοδούλου

Εγχείρημα διόλου εύκολο…
(… ό,τι ίσχυε δηλαδή και με τις αποστολές των ηρώων του Ιουλίου Βερν!)
Πώς θα μπορούσε ο συγγραφέας να κρατήσει όλη τη μαγεία των κλασικών μυθιστορημάτων, που περιλάμβαναν απίθανους χαρακτήρες, καινοτόμα μηχανήματα και εφευρέσεις, μακρινά ταξίδια και εξωτικές εξερευνήσεις, εστιάζοντας όμως σε μια αφήγηση που το νόημά της θα κατάφερνε να σταλάξει πολύτιμη γνώση και να εγείρει δυνατά συναισθήματα στους μικρούς αναγνώστες;
Η δημιουργική πραγμάτευση της αρχικής ιδέας κάθε μυθιστορήματος του Βερν από τον Παπαθεοδούλου εκφράζεται συνοπτικά από τον υπότιτλο που συνοδεύει τον κάθε τίτλο της σειράς «Μικρά ταξίδια με τη φαντασία του Ιούλιου Βερν». Παρακάτω, ακολουθούν οι αρχικές ιδέες που πραγματεύτηκε ο Ιούλιος Βερν και στις οποίες εστίασε ο Αντώνης Παπαθεοδούλου και βάσισε τις ιστορίες του:






Η ιστορία: Ποιος ήταν ο πλούσιος κύριος Φιλέας Φογκ, από πού κρατούσε η σκούφια του και τι δουλειά έκανε δεν ξέρουμε ακριβώς! Ξέρουμε όμως άλλα πράγματα ακριβώς. Ότι ξυπνούσε κάθε μέρα στις 8 ακριβώς, έτρωγε πρωινό στις 8:23 ακριβώς, ξυριζόταν στις 8:37 ακριβώς, έφευγε από το σπίτι του στην οδό Σάβιλ Ρόου του Λονδίνου στις 11:30 και γυρνούσε τα μεσάνυχτα στις 12:00 ακριβώς! Κι ακόμη ότι έβαλε στοίχημα να κάνει τον γύρο του κόσμου σε 80 μέρες ακριβώς!



Ο Ιούλιος Βερν ενσωματώνει στην αφήγησή του όλα τα παραδοσιακά και σύγχρονα μέσα μεταφοράς προκειμένου να αποδείξει πως ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες είναι εφικτός! Η ιστορία του Φιλέα Φογκ αποτελεί μια διαχρονική αναφορά στη δύναμη του ανθρώπινου μυαλού άλλα και του ανθρώπινου… πείσματος.

Μένοντας πιστός στο πνεύμα του κλασικού βιβλίου, ο Αντώνης Παπαθεοδούλου επικεντρώνεται και σε μια άλλη πτυχή της ιστορίας, αυτή που έχει να κάνει με την έννοια του πραγματικού πλούτου:

-          Είναι 22 Δεκεμβρίου, άργησα μια μέρα κι έχασα το στοίχημα, έχασα όλη την περιουσία μου, είπε στην Αούντα ο κύριος Φογκ. Δεν είμαι πια πλούσιος…

-          Μα εσύ δεν έλεγες πως πλούσιος είναι όποιος ταξιδέψει κι όποιος ζήσει τις πιο πολλές εμπειρίες; είπε η Αούντα.
Λοιπόν, αυτά που ζήσαμε μας έκαναν όλους πλούσιους!»
 





Η ιστορία: Ο πόλεμος έχει τελειώσει και ο οπλοποιός Ίμπυ Μπάρμπικεϊν χαίρεται ιδιαίτερα γι’ αυτό, μόνο που θα ήθελε να μπορέσει να αξιοποιήσει το ταλέντο του για καλό σκοπό. Αυτό σκέφτεται καθώς κοιτάζει το φεγγάρι και τότε του έρχεται η ιδέα να κατασκευάσει ένα τεράστιο κανόνι και να εκτοξεύσει με αυτό ένα βλήμα ως τη Σελήνη. Στο τολμηρό εγχείρημά του βρίσκει συμμάχους τον θαρραλέο Γάλλο Μισέλ Αρντάν αλλά και τον παλιό αντίπαλό του στον πόλεμο, τον πλοίαρχο Νίκολ.



Σε αυτό το έργο που γράφτηκε το 1865 (!), ο Ιούλιος Βερν καταπιάστηκε με την εξερεύνηση του Διαστήματος αλλά και την αεροναυπηγική.

Δίχως να αφαιρεί τίποτα από το δέος της ευρηματικής αφήγησης του Βερν, ο Παπαθεοδούλου επιλέγει να προωθήσει μέσα από το κείμενό του τα ιδανικά της ειρήνης και της συνεργασίας:
Χρειάζεται θάρρος και τόλμη για να προχωράμε, αγαπητοί μου! Σκεφτείτε...
Στην αρχή οι άνθρωποι πηγαίναμε στα τέσσερα, ύστερα σηκωθήκαμε στα δύο μας πόδια, ύστερα ταξιδεύαμε με το άλογο, με άμαξα, με σιδηρόδρομο και τώρα ήρθε η ώρα να φτάσουμε ακόμη πιο μακριά, να ταξιδέψουμε με μια οβίδα ως το φεγγάρι! Και να ξέρετε... Δε θα πάω μόνο εγώ στο φεγγάρι... Ολόκληρη η ανθρωπότητα θα μάθει από αυτό το ταξίδι...
Όλοι μαζί θα πάμε ως εκεί! Όλοι!
-          Κι εγώ, είπε ο κύριος Μπαρμπικέιν.
Θα μπω κι εγώ μαζί σου στην οβίδα...
-          Κι εγώ, ακούστηκε άλλη μια φωνή!
Ήταν ο κύριος Νίκολ! Ως κι εκείνος είχε πειστεί για το σπουδαίο ταξίδι!
Το κανόνι της ειρήνης είχε ήδη νικήσει!

 



Η ιστορία: Ουάου! είπα και έκανα να πιάσω με προσοχή το βιβλίο στα χέρια μου, όταν έξαφνα μέσα από τις σελίδες του γλίστρησε ένα μικρό κομματάκι χαρτί διπλωμένο στα τέσσερα! Ήταν ένα μυστικό μήνυμα που έβαλε εμένα και τον θείο μου, τον διάσημο καθηγητή Ορυκτολογίας Όττο Λίντενμπροκ, σε μεγάλες περιπέτειες. Περιπέτειες που οδηγούν στο κέντρο της… Γης!
Συνοδοιπόροι του καθηγητή Λίντενμπροκ στο ταξίδι προς το κέντρο της Γης είναι ο ανιψιός του Άξελ και ο Ισλανδός οδηγός τους, ο Χανς.
Σε αυτό το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που κυκλοφόρησε το 1864, ο Βερν αποφάσισε να ασχοληθεί με τα μυστικά της γεωλογίας.
Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου, εκτός από ένα συναρπαστικό ταξίδι στον πυρήνα της Γης, δίνει έναν εναλλακτικό τόνο στη διάσημη ιστορία μέσα από τη φράση του καθηγητή Λίντενμπροκ πως «Τα λάθη είναι χρήσιμα για την επιστήμη».





Η ιστορία: Τι είναι αυτό το παράξενο αντικείμενο που τρομοκρατεί τους ναυτικούς το 1866; Θαλάσσιο τέρας ή ανθρώπινο κατασκεύασμα; Ποια είναι τα μυστικά του Ναυτίλου; Τι μας κρύβουν τα άγνωστα βάθη των ωκεανών; Ποιος είναι στ’ αλήθεια ο πλοίαρχος Νέμο;
Απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα δίνουν –ή προσπαθούν να δώσουν– ο καθηγητής του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Παρισιού Πιερ Αρονάξ, ο πιστός βοηθός του Κονσέιγ και ο περίφημος φαλαινοθήρας και καμακιστής Νεντ Λαντ, οι οποίοι θα βρεθούν «φιλοξενούμενοι» του πλοιάρχου Νέμο στον «Ναυτίλο» του και μαζί θα ζήσουν μια συναρπαστική περιπέτεια κάτω από τη θάλασσα.

Ο Ιούλιος Βερν εξέδωσε αυτό το έργο το 1869, προφητεύοντας την κατασκευή του υποβρυχίου. Πέρα από τη ναυπηγική, οι μαγευτικές περιγραφές του βυθού φανερώνουν και την αγάπη του συγγραφέα για την ωκεανογραφία.
Ο Αντώνης Παπαθεοδούλου επιχειρεί μέσα από τη δική του διασκευή να πλησιάσει λίγο περισσότερο τον κεντρικό ήρωα του βιβλίου, τον μυστηριώδη πλοίαρχο Νέμο:
Σαν στρείδι ήταν κι ο πλοίαρχος Νέμο. Απ’έξω φαινόταν κλειστός και σκληρός, μα μέσα του έκρυβε μια καλοσύνη που έλαμπε σαν μαργαριτάρι.
Ταυτόχρονα, πραγματοποιεί και μια «βουτιά» στην ελληνική ιστορία και μυθολογία, με ειδική αναφορά στον αγώνα της ανεξαρτησίας των κατοίκων της Κρήτης ενάντια στους Τούρκους (η Κρήτη κατόρθωσε να αποσχιστεί από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1896) και στην επίσκεψη των ηρώων στη χαμένη Ατλαντίδα, τη μυθική πόλη των Ατλάντων που, όπως έλεγε ο Πλάτωνας, βρισκόταν πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες και είχε βυθιστεί χιλιάδες χρόνια πριν!





Η ιστορία: Μπορείτε να φανταστείτε όλους τους ανθρώπους του κόσμου να κοιτούν τον ουρανό με απορία; Όλους ταυτόχρονα; Κάπως έτσι ξεκινά αυτή η ιστορία! Γιατί παράξενα πράγματα συμβαίνουν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Μουσικές ακούγονται από τον ουρανό… Παράξενα σημάδια εμφανίζονται πάνω από πόλεις και χωριά και εξαφανίζονται σε μια στιγμή…
Κι είναι όλα ανεξήγητα. Γιατί βρισκόμαστε στο 1880 και οι άνθρωποι δεν έχουν ακόμη κατακτήσει τον ουρανό. Κανείς δεν έχει καταφέρει να φτιάξει μια ιπτάμενη μηχανή. Κανείς εκτός από έναν: Τον Ροβήρο!

Ο Ιούλιος Βερν καταπιάνεται σε αυτό του το έργο με τις αγαπημένες του τεχνικές επιστήμες, την αεροπλοΐα και τη ναυπηγική.
Από το Σικάγο των ΗΠΑ ως την Καμτσάτκα της Σιβηρίας και την Ιαπωνία, η αφήγηση του Αντώνη Παπαθεοδούλου μάς ταξιδεύει σε μέρη μακρινά. Όμως εκείνο που μας μένει περισσότερο είναι ένα σημαντικό μάθημα περί ισότητας και ένα δυνατό επιχείρημα ενάντια στην ξενοφοβία:
Ελπίζω στο ταξίδι που κάνατε στο Άλμπατρος να πήρατε ένα μάθημα. Στους χάρτες σας βάζετε χρώματα και γραμμές και σύνορα για να θυμάστε όλα αυτά που σας χωρίζουν, όμως είδατε πως, από ψηλά, ο κόσμος μας φαίνεται ένας! Ένας και μοναδικός! Και αν μια μέρα, όλοι μαζί, ενώσετε τις δυνάμεις και τις ιδέες και τις ανακαλύψεις σας, τότε θα γίνετε πραγματικά δυνατοί!
Ροβήρος





Η ιστορία: Κοιτάξτε το χάρτη της Αφρικής, αξιότιμοι συνάδελφοι. Οι ευρωπαίοι θαλασσοπόροι γυρίζουν την ήπειρο αυτή εδώ και χρόνια γύρω γύρω κι έχουν χαρτογραφήσει τα παράλιά της με λεπτομέρεια. Όμως ο χάρτης, έχει στη μέση μια μεγάλη… τρύπα! Τι υπάρχει εκεί, στην καρδιά της Αφρικής, κανείς δεν ξέρει. Όμως εγώ θα το ανακαλύψω! Όσοι το προσπάθησαν συνάντησαν τρομερά εμπόδια και σταμάτησαν…

-          Και τι θα κάνετε Δόκτορα Φέρκγιουσον αν συναντήσετε κι εσείς εμπόδια; ρώτησε κάποιος από το πλήθος.
-          Μα απλούστατα θα περάσω από πάνω τους, απάντησε ο Φέργκιουσον και το κοινό ξέσπασε σε γέλια και χειροκροτήματα.
Γιατί ο Δρ. Φέργκιουσον, είχε ένα παράτολμο σχέδιο…

Σε αυτό το έργο που θεωρείται το πρώτο μυθιστόρημα του Βερν, στο οποίο και δοκίμασε τη «συνταγή» των μελλοντικών του έργων, δηλαδή ένα κείμενο γεμάτο περιπέτεια και ταξιδιωτικές περιγραφές που περιέχουν γεωγραφικές, τεχνολογικές και ιστορικές λεπτομέρειες, ο συγγραφέας προβάλλει την αεροπλοΐα, τη γεωγραφία και την εξερεύνηση.
Παρόλο που ο Αντώνης Παπαθεοδούλου δίνει και εκείνος ιδιαίτερη έμφαση στη μαγεία της εξερεύνησης και τη γνώση που προσφέρει:
-          Λοιπόν, δεν είναι πιο ωραία να ταξιδεύουμε μόνο νύχτα και σε τόσο μεγάλο ύψος; είπε ο Ντικ Κένεντι που είχε ηρεμήσει.
-          Ε όχι βέβαια, Ντικ! Δεν ήρθαμε για την ηρεμία, αλλά για την περιπέτεια της γνώσης, για να βρεθούμε όσο πιο κοντά γίνεται σε αυτή την άγνωστη ήπειρο, να παρατηρήσουμε, να μάθουμε τα πάντα γι’αυτήν…είπε ο Δρ. Φέργκιουσον και συνέχισε να παρατηρεί τους αστερισμούς του.
Εντούτοις, η πένα του Αντώνη φωτίζει και μια άλλη πτυχή της ιστορίας, αυτή που φανερώνει τον κίνδυνο του να γίνει η εξερεύνηση…κατάκτηση και καταπάτηση:
-          Από τον ενθουσιασμό τους δεν πρόσεξαν μια ομάδα ιθαγενών που ετοιμαζόταν με τόξα και βέλη να τους επιτεθεί! Ο Ντικ Κένεντι έπιασε το κυνηγετικό του τουφέκι, έτοιμος για μάχη αλλά ο Τζο τον σταμάτησε, έδειξε τα τσιμπήματα του και είπε…
-          Δεν φταίνε εκείνοι, Ντικ, εμείς ήρθαμε στο ποτάμι τους!
Κι άρχισαν να τρέχουν προς το αερόστατο για να σωθούν!

Αναμφίβολα, ο Αντώνης Παπαθεοδούλου –ως άλλος Φιλέας Φογκ– κέρδισε το στοίχημα της απαιτητικής διασκευής των έργων του Ιούλιου Βερν! Είχε βέβαια στο πλευρό του και τον δικό του Ζαν Πασπαρτού, την εικονογράφο Ίρις Σαμαρτζή! Χάρη στο πρωτότυπο εικαστικό στυλ της που συνδυάζει τη ζωγραφική με το κολάζ, η βραβευμένη εικονογράφος κατορθώνει να δώσει τρισδιάστατη και ζωηρή μορφή στους υπέροχους κόσμους που έπλασε με τη φαντασία του ο Ιούλιος Βερν, ενώ παράλληλα συμπληρώνει την αφήγηση του Αντώνη Παπαθεοδούλου με μικρές λεπτομέρειες που συχνά δεν αναφέρονται στο κείμενο και που ο μικρός αναγνώστης ανακαλύπτει μόνος του στην εικονογράφηση…

Ίρις Σαμαρτζή & Αντώνης Παπαθεοδούλου



Ο Ιούλιος Βερν ήταν ένας συγγραφέας που είχε μονίμως το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Τι να επιφυλάσσει λοιπόν το μέλλον για τα Μικρά Ταξίδια στη Φαντασία του Ιούλιου Βερν





Για αρχή την ισπανική και καταλανική έκδοση των δύο τίτλων της σειράς, Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες και τις 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα που κυκλοφορούν από τον οίκο Onada Edicions, ενώ ετοιμάζεται και η έκδοση του Ταξίδι προς το κέντρο της γης.



Και για τη συνέχεια...πολλά ακόμα συναρπαστικά ταξίδια με την πένα του Αντώνη Παπαθεοδούλου και τη γραφίδα της Ίριδας Σαμαρτζή!
Εξάλλου, ο Ιούλιος Βερν έγραφε αδιάλειπτα ένα βιβλίο τον χρόνο για περισσότερα από 40 έτη!